Gaziantep Ticaret Odası ve TMMOB Makina Mühendisleri Odası Gaziantep Şubesi iş birliğinde, aile şirketlerinin sürdürülebilirliği, kurumsallaşması ve nesiller arası geçiş süreçlerine yönelik “Tunç Vidinli ile Mirasınızın Ruhu: Aile Şirketlerinde Yönetim Stratejileri” başlıklı seminer gerçekleştirilecektir.

Tunç Vidinli’nin sunumuyla düzenlenecek seminerde; aile şirketlerinde yönetim modelleri, kurumsal yapının güçlendirilmesi, aile ve şirket ilişkilerinin dengeli şekilde yürütülmesi, kuşaklar arası yetki devri ve şirket mirasının geleceğe taşınmasına yönelik stratejiler ele alınacaktır.

Aile şirketlerinin geleceğini sağlam temeller üzerine inşa etmek ve sürdürülebilir yönetim stratejileri hakkında bilgi edinmek isteyen bütün üyelerimizi seminerimize davet ediyoruz.

Tarih: 6 Ağustos 2026 Perşembe
Saat: 13.30 - 16.30
Yer: Gaziantep Ticaret Odası

Program

13.30 – Kayıt
14.00 – Açılış Konuşmaları
Mehmet Tuncay Yıldırım – Gaziantep Ticaret Odası Yönetim Kurulu Başkanı
Eyüp Zengin – TMMOB Makina Mühendisleri Odası Gaziantep Şube Başkanı

14.30 – Tunç Vidinli Sunumu
“Mirasınızın Ruhu: Aile Şirketlerinde Yönetim Stratejileri”

16.30 – Kapanış

Mirasınızın Ruhu

Bir aile şirketini sonraki kuşağa gerçekten taşıyan nedir?

Başarılı bir girişimci için ömrünün en unutulmaz bölümü şirketini kurmaya, büyütmeye ve ayakta tutmaya çalıştığı dönemlerdir. Acısı, tatlısıyla anıları vardır ama zor zamanlarının izleri hafızasından hiç silinmez. İlk müşterisinin peşinden bizzat koşar, ilk çalışanı belki bir tanıdığıdır, ilk borcun altına kendi şahsi imzasını atmıştır. İşler iyi giderken de kötü giderken de şirketin yükünü sırtında taşır. Yıllar geçtikçe ortaya bir fabrika, güçlü bir marka, gayrimenkuller, makineler, sermaye ve önemli bir ticari itibar çıkar.

Bunlar elbet çok kıymetlidir, yılların alın teri ve emeğidir. Fakat bir aile şirketinin gerçek mirası, bilançosunda görünen varlıklardan ibaret değildir.

Şirketi meydana getiren güçlü bir irade vardır. Zor zamanda geri çekilmeyen, imkânlar azken yol açan, insan yetiştiren, müşterisinin güvenini kazanan, gerektiğinde kendi rahatından vazgeçen bir irade. Kurucunun hangi kararı neden aldığı, insanlara nasıl davrandığı, kazancı nasıl gördüğü, borca ve riske nasıl yaklaştığı, şirketin adını hangi ölçülerle koruduğu zaman içinde o işletmenin ruhunu meydana getirir.

Bu ruhu çekip alın, geriye güçlü görünen fakat anlamını yitirmiş salt ticari bir yapı kalacaktır.

Çocuklarınıza şirket hisselerini bırakabilirsiniz. Tapular, makineler ve banka hesapları da devredilebilir. Fakat çalışma terbiyesi, sorumluluk duygusu ve şirketin varlık sebebi bir imza ile miras bırakılamaz. Bunlar yaşatılmadığında ve şirketin düzenine yerleştirilmediğinde bir nesil içinde silinmeye yitip gider.

Bazen kurucular çocuklarının şirketin kıymetini zaten bildiğini düşünür. Evde yıllarca iş konuşulmuştur. Çocuklar fabrikanın içinde büyümüş, çalışanları tanımış, ailenin hangi zorluklardan geçtiğini defalarca dinlemiştir. Ne var ki bilmek ile kavramak aynı şey değildir.

Bir genç için ailesinin hangi imkânlara sahip olduğu zaten ortadadır. O imkânlar onun için hayatın olağan hâlidir. Şunu hiç düşünmüş müydünüz? Pek çok varlıklı aile genci, aslında varlıklı olduklarının, güzel ve rahat bir hayat yaşadıklarının dahi farkında değiller. Bunu o gençleri yermek için söylemiyorum, zira ben de o gençlerden biri olarak geldim dünyaya. O kafa yapısını bilirim. Fakat o gençlerin çoğunun, bu imkânların hangi bedellerle oluştuğunu anlaması daha uzun sürüyor. Gece yarısı verilen kararlar, ödenemeyen maaşların endişesi, kaybedilen müşterilerin ağırlığı, yapılan hataların aile hayatına taşınan bedeli çoğu zaman dışarıdan görülmez.

Bu yüzden aile şirketlerinde mirasın ruhu, bir hatıra anlatısı olarak bırakılmamalıdır. Genç kuşağın o ruhla gerçek bir bağ kurması gerekir.

Bu bağın kurulması, yeni kuşağı kurucunun bir benzerine dönüştürmek olarak anlaşılmasın. Her nesil kendi devrinin insanıdır. Kurucu yokluk içinde büyümüş olabilir, çocukları daha iyi eğitim almış, dünyayı daha geniş imkânlarla tanımış olabilir. Kurucunun hayatını biçimlendiren şartlar ile yeni kuşağın karşılaştığı şartlar aynı olmayacaktır. Onlardan aynı şekilde düşünmelerini, aynı kararları vermelerini ve aynı yönetim tarzını sürdürmelerini beklemek şirketi gelişime kapatır.

Burada olay, öz ile biçimi birbirinden ayırabilmektir.

Yeni kuşak teknolojiyi daha iyi kullanabilir, farklı pazarlara açılabilir, kurucunun hiç düşünmediği iş modelleri geliştirebilir. Şirketin yönetimini profesyonelleştirebilir, yeni ürünler çıkarabilir, eski alışkanlıkları sorgulayabilir. Bunların hiçbiri kurucunun iş yapış biçimine karşı gelmek anlamına gelmez. Bilakis, şirketin ruhuna sadık kalmak bazen eski yöntemleri bırakmayı gerektirir.

Korunması gereken şey, kurucunun kullandığı yöntemler değil, o yöntemlerin arkasındaki bakış açısıdır. O kurucu şimdi olsa o zamanki yöntemleri mi kullanırdı? Ama mesela onu itibarlı bir iş insanı yapan değerleri aynı yerinde olurdu. Prensipleri yine aynı güzel idealler eşiğinde şekillenirdi.

Müşteriye verilen sözün tutulması, çalışanın emeğine saygı gösterilmesi, şirketin parasının aile fertlerinin sınırsız kullanımına açılmaması, borcun ve yatırımın hesapsız yapılmaması, aile adının kısa vadeli kazanç uğruna zedelenmemesi bu ölçünün parçalarıdır. Yeni nesil bunları kendi bilgisi ve çağının imkânlarıyla geliştirdiğinde, aile şirketi geçmişini kaybetmeden yenilenebilir.

Bunun için kurucunun da üzerine düşen bir vazife vardır.

Birçok kurucu şirketin bütün bilgisini kendi zihninde çalıştırır. Kiminle nasıl konuşulacağını, hangi müşteriye ne kadar güvenileceğini, hangi işin hangi şartlarda kabul edileceğini, bir çalışanın ne zaman desteklenip ne zaman durdurulacağını yılların tecrübesiyle bilebilir. Bunlar hep aklının içindedir ve çocuklarının da zaman içinde kendiliğinden öğreneceğini düşünür.

Tecrübe kendiliğinden aktarılmaz. Hele ki kurucunun çevresinde şekillenmiş bir yönetim düzeni varsa, onun yokluğunda aynı kararların nasıl alınacağı daha da belirsizleşir.

Mirasın ruhunun korunması için kurucunun düşünme biçimi görünür hâle gelmelidir. Ailenin şirketten ne beklediği, şirketin aile için ne ifade ettiği, hangi değerlerden vazgeçilemeyeceği, yeni kuşağın şirkete hangi şartlarla gireceği, yetkinin nasıl devredileceği ve büyük kararların hangi ölçülerle alınacağı zamanında konuşulmalıdır.

Bu mesele, aile içinde yapılan birkaç sohbetle olacak iş değil. Konuşulanların şirketin çalışma düzeninde de karşılık bulması gerekiyor. Rol dağılımları, süreçler, karar usulleri, yönetim kurulu düzeni ve halefiyet planlaması bu ruhu koruyan taşıyıcı yapılardır. Aksi takdirde kurucunun kıymet verdiği ilkeler, onun şahsına bağlı kalacaktır ve zamanla hatıradan ibaret hâle gelecektir.

Kendisine bırakılan şirketi hazır bir gelir kapısı gibi gören bir evlat, mirasın yalnızca maddi kısmını devralmış olur. Makamı, itibarı ve imkânları sahiplenirken bunların arkasındaki yükü taşımaya yanaşmıyorsa, şirketin devamlılığını sağlaması zordur.

Genç aile bireyinin kendisine sorması gereken soru, bu şirketten ne alacağı değildir. Asıl soru, kendisine bırakılan hayat eserine ne katacağıdır.

Bu bakış, aile şirketinde doğmayı bir ayrıcalık olmaktan çıkarıp mesuliyete dönüştürür. Genç kuşak, aile adının kendisine açtığı kapıları görürken o adı korumanın yükünü de fark eder. Şirkette görev alıyorsa hesap verir, öğrenir, hata yapar ve sorumluluk üstlenir. Şirketi yönetmeyecekse de iyi bir ortak, bilinçli bir yönetim kurulu üyesi veya sağduyulu bir aile temsilcisi olmayı öğrenir.

Ben bu düzenin sistematik aktarıldığı yapılarda, yeni kuşağın da bu sorumluluğu üstlenmeden çekinmediğine çok sık şahit oldum.

İnsan evlatlarına mal bırakabilir. Fakat asıl miras, o malın nasıl korunacağını ve nasıl çoğaltılacağını öğreten sistemdir.

Mirasınızın ruhu da tam burada yaşar.

Tunç Vidinli
Veliaht Akademi Kurucusu ve Genel Müdürü